Vlegel.

vlegel01 — Sun, 01 Jan 2012 16:58:17 +0000

Mijn naam is Liesbeth van der Vlegel, geboren op 14 mei 1991 in Rotterdam.

Ik ben vierdejaars student Nieuws en Media aan de Hogeschool van Amsterdam. In 2009 behaalde ik mijn propedeuse diploma: Media, Informatie en Communicatie. In 2010 liep ik stage bij RTV Rijnmond als tv-verslaggever. In 2011 studeerde ik een half jaar aan de University of Westminster en liep ik stage bij het KRO televisieprogramma Puberruil Z@PP, XL en Xtra.

Ik houd van: films en televisie, interviewen, verhalen vertellen, ontdekken, theater, kunst & cultuur, reportages maken en monteren zoals van de theatergroep Young Stage.

Abbey

vlegel01 — Sat, 23 Apr 2011 19:02:01 +0000

Londen maakt zich klaar voor een bruiloft. Voor het allemaal zo ver is, maak ik mij klaar voor Zwitserland. Maandag tot donderdag ben ik daar met een grote groep vrienden en vrijdag is dan eindelijk de bruiloft. Winkels hebben de Engelse vlag op de ramen en in de straten hangen de vlaggen ook. Munten, bekers, magneten en maskers je kan alles met William en Kate kopen. Een van de jongens in onze vrienden groep heeft een masker gekocht van de Queen. Er zijn al een aantal slachtoffers gevallen met zijn schrik acties. Het enige probleem wat wij (de groep) hebben, is waar vieren we feest? Bij Buckingham Palace, Westminster Abby, Whitehall Road zal het stikken van de mensen. In Hyde Park worden grote schermen neergezet, dat lijkt de best optie. Londen is op een andere manier ook stapelgek aan het worden. Het weer is onwaarschijnlijk heerlijk en dat terwijl april meestal heel regenachtig is. Vandaag en de vijf dagen voor vandaag, heb ik in het park gelegen. Rond zes uur begon het hier dicht te trekken. Het regende een beetje en vanavond, voor het eerst sinds mijn verblijf hier, zal lighting and thunder om de hoek komen kijken. Naast zonnen, in het park ‘chillen’, kletsen en eten heb ik deze week ook een verjaardag gevierd. Iets wat mijn aan mijn eigen verjaardag deed denken. Ik wil nog geen 20 zijn. Het klinkt zo serieus. Marjolein was in Leiden voor de open dag van Geneeskunde. Het klinkt zo serieus. Stefan die nu even groot is als mij. Waarom gaat alles zo snel. Mijn tijd in Londen gaat ook te snel. Er is in Londen nog zo veel niet gedaan. Ik ben vorige week eindelijk bij Abbey Road geweest. Wat heb ik nog meer gedaan.. Eindelijk ook een dienst in Westminster Abbey meegemaakt. Ik ben mijn jasje kwijt, gestolen in een Sports Bar. We waren daar om de verjaardag te vieren, geen grote groep want de meeste Amerikanen zijn Europa aan het ontdekken. Gelukkig zie ik de rest weer in Zwitserland!

Ik won. Natuurlijk.

Preppy

vlegel01 — Tue, 29 Mar 2011 21:50:41 +0000

“Apparently, a group of wealthy Americans with surplus money and lesiure time, possessing an incredible ability to write lovingly about themselves.” De eerste beschrijving die ik op het internet vind. Spencer is preppy, altijd in licht beige broeken of zo’n donker groene ribbroek. Dit weekend kreeg ik een smsje of ik Spencer kon helpen met een video. Een filmpje maken? ‘Ja natuurlijk!’ Ik heb het best druk maar voor het goede doel wil ik wel tijd vrij maken. Op maandag zijn we gaan filmen en monteren, vanaf 11:15 tot 23:45. Het was een heerlijke dag in Londen. Ik vond het heerlijk om te filmen en monteren, eindelijk weer eens doen wat ik het liefste doe! Preppy, betekent ook dat Spencer de hele dag mij heeft verzorgd. Lunch, koffie, geld voor metro, drankje en tijdens het monteren kocht hij een fles wijn, chocolade en chips. Tenslotte moet ik nog een keer een restaurant kiezen.. Ja hoor, hiervoor leg ik graag mijn essay over de Bolsheviks opzij! Van de Bolsheviks snap ik toch niets en van filmpjes maken gelukkig wel!

Fijn dat mijn internationale doorbraak niet te lang op zich liet wachten. Alle Amerikanen op de Universiteit van Boston weten binnenkort de naam: Liesbeth van der Vlegel. De Amerikanen hier hebben een bijnaam voor mij, The Dutch Master. Waarom is een lang verhaal en eigenlijk niet zo grappig maar Spencer wou het erbij hebben staan.

Oh Steven – het is dezelfde Spencer als deze Spencer:

Wilde avonturen…

vlegel01 — Sat, 26 Mar 2011 13:29:59 +0000

Al een paar dagen niets geschreven krijg ik van mijn trouwe lezers te horen. Nu het op school echt serieus begint te worden weet ik niet zo goed wat te schrijven. Lijkt mij zo saai om alleen maar berichten over school te lezen. Er is natuurlijk genoeg om te schrijven, wilde avonturen in de late uren, bijzondere mensen en plekken, ontdekkingen in Londen, recensies van de vele theater voorstelling die ik bezoek en ga zo maar door. Al die kleine avonturen maken nog geen verhaal en ik vergeet ook dingen op te schrijven. Ik zal in dit bericht jullie meenemen in mijn stress. Ik ben druk bezig geweest met twee herkansingen voor de Hogeschool van Amsterdam. Ik denk veel na over een stageplek en voor elk vak heb ik altijd veel te doen.

Vak: theatre in London
Mijn essay vraag is: “Does the reconstruction of the Globe theatre serve a valid historical, social and educational function, or does the new Globe amount to little more than a theme park for tourists?” Komt wel goed met deze essay, nu 1782 woorden en dan moet ik nog wat aanvulling. Mijn essay plan is goedgekeurd en de docente zei zelfs “I see you want to get a First” (First = hoogste cijfer en in Engeland is dat 74%). Ik heb ook een presentatie voor theater, de stress daar was, dat ik geen onderwerp wist. Gelukkig heb ik sinds donderdag wel een onderwerp. Donderdag heb ik altijd theater, een les van drie uur. Vorige week kregen we een gastspreker, Helen Eastman, zij maakt theater voorstelling in Londen. Erg interessant en ik kreeg een vrij kaartje voor de voorstelling After Troy. Die simpel gezegd verder gaat waar de film is gestopt. Deze donderdag kwam een recensente van Time Out met ons praten. Super interessant, meer van haar geleerd in een uur dan ooit op de HvA.

Vak: cinema as a source for historians
Het is al weken lente hier en heerlijk weer tot vandaag.. Ik heb gister in Regent Park een boek gelezen en woensdag middag ook. Woensdag middag helaas een minder leuk boek namelijk: The Power of Film Propaganda. Het hele boek moet ik lezen voor mijn tentamen maar ook voor mijn essay. De essay gaat over: “‘Of all the arts, the cinema is for us the most important’ (Lenin). Why was the cinema so important to the Bolsheviks? How successfully were they able to utilise film in support of their ambitions?” In tegenstelling tot mijn essay voor theater heb ik nog geen zin geschreven. Voor deze klas hebben we al een groepspresentatie gehad. Dat ging erg goed, “You have obviously put in a good deal of hard work, and your style is excellent. You soke very well and your enthusiasm was infectious. You also made a number of good points about the main male characters in the film.” Verder voor dat vak een tentamen eind mei.

Vak: law, politics and the state
Ik ga geen tijd besteden aan de frustrerende lessen van de docent. Cijfer van een tentamen laat al weken op zich wachten. Ook voor dit vak moet ik een essay schrijven maar die hoef ik pas begin mei in te leveren, de rest allemaal op 7 april.

Vak: creative writing about London
Voor dit vak moet ik een verhaal schrijven, deze is al af en een dialoogske, aan deze moet ik nog werken voor 7 april. Het huiswerk van dit vak is het leukste, dingen lezen, naar plekken in Londen gaan en daarover schrijven. Afgelopen week ben ik naar Brick Lane geweest, een Indische buurt om te schrijven over hun accent. Ik heb daar een horloge gekocht…

National Theatre Tour

vlegel01 — Fri, 25 Feb 2011 15:22:24 +0000

It’s time to get inside the National Theatre. It’s like a Inception construction of low and high stairs. In lounge is filled with people but will be more packed when I leave. In the group we talk to the Oliver Theatre, the biggest one, the one where Hamlet and now Frankenstein takes place. The seats are purple and we make a stop and sit down. There are people working on the platform, the stage. The sides of the stage and the other walks look like stones. The whole atmosphere reminds me of the Flintstones. There are over a thousand different lights above the platform. Above the seats in the stalls hangs a big bell. It produces a wonderful sound, a rich sound, that still echoes when the tour guide continues. The groups hear her voice and the voice of the tour guide at the other side. The stage platform is 118 degrees. It’s designed from one point; at that point the actor can address everybody in the audience without turning his or her head. The inspiration for this theatre comes from the Greek. They use 180 degrees. The Oliver Theatre can host 1160 people, the Greek theatre 40.000 people, that’s the amphitheatre at Epidauros. Where we sit, in the circle there are pepels (?) above our head. Parsley to conceal the bits and bobs of the light bridges and another part is for the sounds.

The second theatre is lyttelton, a dream to walk into, a big doll house is the stage. Unlike the Oliver Theatre this is a straight design with normal rows, no curves in the rows around the stage. A one way theatre and it couldn’t be more opposite of the Oliver. The frame around the stage is like lagers of a house. The play that uses this doll house is Season Greetings. It’s about a family during Christmas, where things go wrong. The pretty thing about this set is the details. It looks like a real house with Christmas cards, a tree, a Christmas table. There are doors to different rooms. It feels like a surreal, it’s a stage and that’s why is save. 890 people can fit in here. In this theatre there can be three different shows. They can roll the stage to the back on a wagon and switch it very quickly. We walk backstage and the props are visible. Puppets, dolls, Christmas presents all in the beginning of the backstage. We walk to the room where the doll stage stays when there is another set is in place. A huge polar beer stands there. It’s used in a different play and is protected by plastic. The whole room is kind of empty now but it’s the same size as the main stage, the walls are the black bricks. The sound bounces back, so I am afraid to make any noise.

Again we walk, against the wall are old posters and pictures of productions the size as I am. A few steps up and then a short part underneath LED lights. The blue doors are the dressing rooms. I could imagine the smell of sweat, but I don’t smell anything except cleanness. The last theatre we entre, is Cottesloe theatre. We walk quickly through a space for props and actors between the shows. There is a metal installation of two floors. The guide says the actors are watching television; I hear the sounds but don’t see the actors. There is a 3D creation of a house and a garden, it make me dizzy. There are also musketeer’s swords in this room. Every time we move through doors, we hold the door for each other, look back to check if the other person got it. This theatre can host 100-400 people. The balconies are set but the stalls are able to be moved around. Like a catwalk or diagonal, the seats are flexible. There is a big sheet with fall leaves on there. Behind the sheet there are little house, similar to the 3D house only smaller. This theatre is like an Elizabethan court yard. There are leaves against the stage walls. The whole setting is in sepia, so it looks like a fall photo. Behind this scene there’s a table with props for example old flowers, coins and a tissue. Past this table we walk back again, circulate the doors again.

The last stage of this tour is the storage room; from a production ‘war horse’ there are heads and masks in there. The smell is like restored paintings and oldness. There is a big Jesus on a cross and many chandeliers. The guide shows us Alice, a war horse, cut from the production and who now lives in the storage room. Alice is a puppet, there is no extra skin and she is a wooden skillet with real amber eyes to catch the light. The whole construction has to be carried by humans and is very heavy. On the way out we stop by the painting room. There is a small example of the new production stage that has to be made, 25 times smaller. On the floor green tape or paint, I am not sure. There is a enormous sky hanging in the work room, the sky will be used in the background. We walk back, like I said the lounge, the foyer is more crowded. The shows are about to start.

Le Voyageur

vlegel01 — Thu, 24 Feb 2011 21:08:26 +0000

Caspar David Friedrich: Le Voyageur contemplant une mer de nuages

It has been a wonderful day and the sight of today made me extremely quiet. The sky showed the capability of being blue and on the way to the National Theatre the sunlight became the background of London Eye. I have to walk from Waterloo station, the street feels narrow and there are three bridges visible (a red one, a grey one and in the back a blue diamond pattern bridge). There is a look-a-like Greek temple with pillars although it has a tower with a clock. Between the temple and the street there’s a massive brown building, with a tiny red flag above. The flag seems out of place, considering the big construction. The buildings are on the right and before crossing the street, a Spanish woman asks for directions to London Eye. Surrounded by cars a Smartphone add, protected with glass. I have to cross the street three times before I reach the other side of the street. On this side, there is a tunnel. On the sides of the tunnel free runners, jump and act happy. I aside the tunnel, but go down, I see three tourist busses. The flags of the National Theatre have different colours and dance in the wind. The backside, of the theatre, has few windows. It makes the backside look like a prison. There a two cops in bright yellow talking to a man on a stone bench. One cop is looking at some papers. What they say is a mystery, the people on the street make noises, people aside you talk. The National Theatre lies before the Thames. Between the Thames and the theatre there are four stone artistic things. They seem like four waves and children run up the waves and run back to another. The sound of joy rings in your ear. A enthusiastic girl calls out to her mother and says “Mommy, mommy! Watch me!”. With my back on a bench facing the Thames, I only hear the girl. Many people are walking along side the river. Also a lot of runners, one is stretching his legs in front of me. There are pigeons at my feet and a old women sits next to me. I am glancing like Le Voyageur at this sight of London. Sunlight appears on the left, but it seems far away. The day is light and the water of the Thames captures some of the light. The buildings at the other side look like a paintings. The sidewalk is decorated with empty threes, people and lanterns. Beautiful lanterns in a symphony put together. A sign says this is ‘A Queens Walk’. On the other bench, behind me, there is a man counting is money, with him a big case (probably a cello). That’s why I think of Bach’s Cello Suite 1. The music rings in my ears, its feels alive and it makes the sight look like a surrealistic place. There are too many impressions to capture. It’s a sad idea, that I could never explain to you what it feels like to sit there. I watch the movement of people and the effect of sunlight on London. I watch the lanterns in their perfect setting and to see the different big bridges across the water. Between these thoughts I am also talking to a banana eating and diet coke drinking American. Or better described as Conner. While we talk, a little boy with his father walks past our bench. He blows his little red, blue, white with a football on the top horn at a pigeon. I laugh. It encourages the boy to blow the horn again but this time at me. The sound of the horn keeps going as the father and son move along. Luckily I wasn’t the only one laughing. As I talk to Conner, I try to bring back a painting, Le Voyageur contemplant une mer de nuages. If paintings could describe a person, then Le Voyageur is a painting that could describe me, a little. I felt like the Voyageur today, looking at a part of London in a quiet and powerful way.

Portobello

vlegel01 — Sun, 20 Feb 2011 15:59:29 +0000

Om half zeven gaat het alarm af. Het stopt na drie minuten maar gaat daarna een half uur lang door. Niet aan een stuk maar rond de minuut. Dat betekent dat ik niet mijn bed uit hoef. Als het alarm voor langer dan 20 minuten doorgaat ga ik naar beneden. Niemand vertrouwd het alarm meer en iedereen wordt er gek van. Gelukkig kon ik wel verder slapen. Vrijdagavond ging het alarm ook al af. Ik was die avond Mexicaans gaan eten dus ik was niet thuis. Ik kwam terug toen er al een kleine verzameling van studenten beneden stond. We mochten niet naar boven maar het was wel gezellig in de receptie. Waar ik woon, Hall of Residence, staat op het Marylebone Campus. Hier wordt dus ook les gegeven, er is een bibliotheek en een grote studenten bar. Toen ik het campus binnen kwam, begon de bar leeg te lopen want ook daar ging het alarm af. Ik ben naar huis gelopen. De meiden met wie ik uit eten was, waren later thuis en moesten voor de campus ingang wachten. Tijdens het wachten was er een gevecht tussen de bar gangers, vertelde ze. De volgende ochtend gingen we naar Portobello Market maar helaas was het bloed al weggehaald.

Portobello Market is erg leuk en de huizen erom heen zijn super schattig. Helaas kan ik de foto’s op Flickr pas 1 maart uploaden. Ik heb een cadeau voor mijn broertje gevonden en mijn ogen uitgekeken. Ze hebben er kleren, sieraden, antiek, eten, groeten, fruit maar ook winkels achter de kraampjes. Er was een kraampje met alleen maar vergrootglazen! Het was alleen erg druk en het regende. Tussen de straten waren soms wat muzikanten.

Ik heb de meest heerlijk geurende shampoo gekocht, het ruikt naar verse groene appel. Verder gingen Allie, Carolyn en ik winkelen maar geen van ons heeft wat gescoord. Ik heb wel een grappig vest gepast! Er waren een aantal kraampjes waar ze soort pannekoeken maakte met Nutella en fruit. Carolyn staat heel leuk op een foto terwijl ze een hap neemt. Ik denk niet dat ik die mag plaatsen.

Deze week is rustig. Vandaag opgestaan, koffie gezet, Aritstole in bed gelezen voor mijn tentamen volgende week woensdag. Toen wat sokken gewassen.. opgeruimd en wat schoongemaakt. Zaterdag avond ga ik Marjolein ophalen! Vandaag ga ik een domme souvenir kopen voor mijn opa en oma, die ik mee stuur met de vier A4tjes lange brief. Morgen moet ik gaan leren. Dinsdag gaan we met onze project groep aan de slag. Woensdag leren? Donderdag middag ga ik naar het National Theatre. Vrijdag gaan we met de schrijf klas naar Tate Modern om te schrijven op locatie. Rustige week en hopelijk krijg ik het leren een beetje af voordat Marjolein komt. Ik breng haar woensdag na mijn toets weer weg maar gelukkig is ze hier 4 dagen! Misschien neem ik haar mee naar Portobello..

In het zonnetje

vlegel01 — Fri, 11 Feb 2011 16:03:40 +0000

Het is een tijd geleden dat ik iets groots heb geschreven. Het was gister een zeer regenachtige dag. Om half vier verlaat ik het lokaal om naar Waterloo te gaan. Bij Waterloo heb ik afgesproken met een groep mensen, die ik niet ken behalve een meisje uit mijn klas van Cinema as a source for Historians. We gaan naar de London Studios voor het talkshow programma: The Graham Norton Show. Na twee uur wachten begint de show. Het is super grappig en interessant om daar in het publiek te zitten. De opgenomen uitzending wordt volgende week uitgezonden maar helaas zaten wij niet in camerabeeld. Het verlaten van mijn klas theater was het waard. Er mochten binnen geen foto’s gemaakt worden, wel buiten in de regen.

Een paar dagen geleden, dinsdag, was het heerlijk weer. De zon scheen en ik en Carolyn, Allie en ik zijn naar Hyde Park geweest. Daarna hebben Allie en ik boodschappen gedaan en rond drie uur gingen we rennen in Regent Park, wat vlakbij het huis ligt. Correctie: Allie was de renner. Ik koos na 15min een bankje om in de zon te gaan zitten. Eigenlijk zou ik dit weekend naar Dublin gaan met wat meiden maar dat is verschoven naar St. Patricksday.

Dan nog even een update over school. Cinema as a source for historians is nog steeds heel interessant. We hebben gister een propaganda film uit Nazi Duitsland gekeken. Er was een heel irritant liedje over een vlag wat vaak herhaald werd. Ik kan u verzekeren, veel van ons hadden dat in ons hoofd. Law Politics and the State begint een beetje beter te worden. De dode filosofen bezorgde mij hoofdpijn. De teksten die we moeten lezen zijn natuurlijk in oud Engels, dat lezen gaat mij niet zo goed af. Gelukkig besproken we woensdag Roussau, ik snap die gast wat meer dan Hobbes en Locke. Creative Writing ik ben ziek vandaag dus ik ben vandaag niet gegaan. London Theatre in Preformance blijft wel boeiend. De beste tijd heb ik niet in de klas maar in het theater zelf. Ik ben dinsdagavond naar Romeo en Juliet geweest. Het zou hedendaags moeten zijn maar helaas alles in oud Engels. Het enige wat van nu was, waren de kleren. Toch was het wel mooi. Toen ik thuis kwam had ik wel een sterke neiging om Shakespeare in Love te kijken, dat heb ik ook gedaan.

Ik heb net een bloedsinaasappel gegeten. Weet u dat ook weer.

Borough Market

vlegel01 — Sat, 05 Feb 2011 17:21:59 +0000

Wanneer heel de familie in Frankrijk is en we komen bij zo’n marktje vertraagd vader de boel. Overal moet even gesnuffeld en gekeken worden, bij olijven enzo. Wat de vrouwen met accessoires hebben, heeft vader (zoals de meeste wel weten) met eten. De plek waar ik vandaag geweest ben, is mijn eerste aanrader voor papa. Ik wist niet wat het was en daarom ging ik er heen. Ik wist niet dat deze markt, stiekem het stukje Londense hemel voor vader is. Het heet Borough Market, waar dus alles om eten draait. Het is er super groot en je kan er lekker eten. Ik heb bij een Duitse kraam een braadworst gegeten. Voor een lunch kan je naar vele verschillende kramen. Naast het kant en klare eten kan je ook speciale dingen kopen. Bij veel stands kan je eerst proeven en dan kopen. Dat was natuurlijk een uitdaging! Ik heb alleen bloed sinasappelen gekocht, zes voor één pond en dat vind je niet in een supermarkt.

Globe

vlegel01 — Fri, 04 Feb 2011 14:50:22 +0000

Omdat Steven graag iets wou lezen over The Globe, gaat dit over The Globe. Het is echt super mooi daar. De verhalen van de gids waren interessant. Ook de spook verhalen! Je kan ook een spooktour doen in The Globe. Ik snap dat je nu heel nieuwsgierig bent dus zal ik één verhaal vertellen. Een stereotype bewaker, iemand die niets geloofd en beetje stoere man, zag tijdens zijn ronde een Centurion van de ene naar de andere kant lopen. The Globe is niet zomaar een theater, de sfeer is er anders verteld de gids. Bij een voorstelling van Shakespeare vechten de Fransen tegen de Engelse. In het publiek (er kunnen ongeveer 700 voor het podium staan) waren ook Fransen. Zonder enige aansturing roepen de Engelse BOE bij de Franse en andersom. Voor de acteurs is het acteren ook heel anders omdat je alle mensen kan zien. The Globe is niet echt, het is precies nagebouwd met natuurlijk wat nieuwe snufjes. In de tijd van Shakespeare was er één voorstelling per dag met daglicht. Nu hebben ze lampen waardoor er ‘s avonds een voorstelling kan plaats vinden waardoor het net dag lijkt. Veel teksten uit toneelstukken refereren naar het theater werd uitgelegd. Ook grappig om te weten, vroeger was er geen limiet aan mensen en nu wel rond de 1400 mensen. De arme mensen, vroeger, betaalde 1 penny voor een voorstelling, stonken. Men waste zich maar twee keer per jaar. Hun hoofd en handen niet want al het vuil tussen de buiten wereld en je huid beschermt je tegen de pest. Slimme mensen die arme gekken.
Voor de tour, kregen we een kleding demonstratie. Tussen rijke meisjes kleren en arme. The Globe is echt een aanrader en foto’s staan op mijn facebook. Donderdag scheen de zon ook, dat was lekker. Weet je de brug in Harry Potter die dan breekt? Die heb ik gezien!